Volgers

maandag 28 oktober 2013

Omslagdoek van bandjesgaren

Ja...het bandjesgaren. Hoeveel daar al niet van gezien is. Sjaals, sjaals en nog eens sjaals. Ik heb ze ook gemaakt. Een stuk of 4.
1 voor mijn moeder,

1 voor mijn schoonmoeder

en dan heb ik er nog 2 zelf. Niet te warm, niet te koud. Perfect geschikt voor de herfst. Van die knuffelsjaals, waar je je lekker in kan wikkelen en het toch niet te warm krijgt.






Maar ik dacht: 'Er moet ook iets anders mee kunnen dan alleen een sjaal.' Ik ging aan de slag. Ik wilde een omslagdoek. Bij de Pipoos had ik gezien dat ze er ook tasjes van gemaakt hadden. Erg leuk (helaas geen foto van gemaakt), maar tassen heb ik genoeg. Dus die omslagdoek. Hoe groot, welke vorm? Denk, denk, denk. Eerst maar een stukje proberen op de breimachine, gewoon een rechte lap. Tsjah, alle garen aan een kant.
Hm, dat wat ook niet wat ik dacht. En dat heeft heel lang op onze slaapkamer gehangen. Daarna heb ik heel wat afgezocht op internet, maar ik kon geen omslagdoek vinden, die gemaakt was van bandjesgaren. Ondertussen hing het lapje daar maar. Geen idee wat ik ermee wilde, maar vooral ook geen tijd om er verder over na te denken. En toen werd er een nieuw idee geboren. Ongeveer 1-1,5 maand geleden. Een omslagdoek, en wel een halfronde. Toen kwam het rekenwerk. Hoe breed? Hoe brei ik 'm? Van onder naar boven? Of van boven naar onder? Of van punt naar punt, zodat ik in het midden uit zou komen? Uiteindelijk werd het dat laatste. Dus rekenen maar. Hoe breed? Even meten... En wat wiskunde erop los laten voor de omtrek van een cirkel. En die dan weer door de helft. Nou ja, het komt dan hierop uit.

Van het 'lapje' dat ik op de breimachine had gebreid, kon ik mooi de steekgrootte meten en wist ik precies hoeveel steken er in 10 cm gingen. En hoeveel toeren ik nodig had. Dat was wel heel makkelijk. Ik had geen idee hoe ik dat anders had moeten doen, maar dat was niet aan de orde. En zo kwam het eerste proeflapje erg goed van pas. Maar dat was nog niet alles. Hoeveel moet ik minderen? Dus nog maar een keer wat wiskunde om een kleinere omtrek te berekenen. En dan 'hoeveel steken is dat minder?' 'Hoeveel toeren is dat minder?' En toen bleek het volgende: elke 3e toer 10 steken minderen. Aan 't breien maar...

Het eerste begin. Daarna groeide het bij elke pen. Hier ben ik net over de helft en heb ik de derde bol net in gebruik genomen.
En dit is het resultaat, uit 3 bollen bandjesgaren! Supertrots op mijn eigen ontwerp! Speciaal mijn zwarte jurk maar aangetrokken om te poseren...;-)





Van het restje dat ik overhad heb ik een mini-sjaaltje gebreid. Zie hier, leuk als accessoire.

En wie deze omslagdoek nu zelf wil maken:
Benodigheden: 3 bollen bandjesgaren, breinaalden nr 6 of 7.
Patroon:
- Zet 130 steken op.
- Minder elke 3e toer 10 steken.
- Minder tot er 20 steken over zijn op de naald.
- Brei nog 1 toer.
- Hecht de 20 steken af.
- Vouw de uiteinden van iedere bol 2x om - het begin, waar een nieuwe bol is aangehecht en het eind - en naai deze met een paar steekjes vast.

Veel plezier!

zaterdag 26 oktober 2013

Rokje (1)

Een 'nieuw' project gestart! Nou ja, dat wil zeggen...
Begin dit jaar vroeg een zus van mijn schoonzus aan mij of ik voor haar een rokje wilde haken. Ze had een gehaakt winterrokje, maar wilde daar graag een zomerversie van. Ik wilde het graag doen, alleen voor deze (inmiddels afgelopen) zomer ging me dat niet lukken. En...ik kan niet naaien (of misschien moet ik zeggen 'nog niet', want dat is nog een droom), zodat ze het zelf in elkaar zal moeten zetten. Maar dat was geen probleem, dus nam ik het bewuste rokje mee. En zocht naar wit katoen. Uiteindelijk zelfs dat gehaald. En daar lag het, rokje en katoen gewoon in de kast. Te wachten tot ik er wel tijd voor had...
En die tijd kwam! Eerst een proeflapje, meten, rekenen. Hoeveel steken moet ik opzetten? Kom ik dan uit met het patroon. En jawel, dat paste precies (en zo niet, dan had ik het passend gemaakt...).
Tjah, werken zonder patroon. Alles op zicht. Valt me niet tegen eerlijk gezegd. Ik heb eerst nog geprobeerd om de patronen uit te tekenen. Maar dat wat echt een forse klus. Hm, daar had ik eigenlijk geen zin in. Gewoon op zicht. Ik vond het veel makkelijker werken. Rokje op schoot en haken maar. En dit is het bewuste rokje.

Ze vroeg me ook of ik het voor een zomerrokje niet wat langer kon maken, dwz een band extra haken. Ook dat vond ik geen probleem. Maar ik dacht eerst maar even te beginnen bij het begin. En de eerste band gewoon 'over te haken.' En zie hier het resultaat. Want band 1 is klaar!


't Was ff werk. Maar dan heb je ook wat! Gaandeweg het haken kwam ik, voor mijn werk, in een verzorgingshuis. En wat zag ik daar? Voor dit rokje zijn gewoon oude patronen gebruikt van die authentieke 'omatafelkleden' en dan de buitenste rand. Alleen ja, die patronen kon ik natuurlijk niet vinden... Maar dat gaf niet. Ik was toch al bezig. En haken op zicht beviel me prima. Ik heb 'm geheel rond gehaakt. Wel zo mooi vond ik. Geen genaaide naad. Dat is bij het winterrokje wel zo. Maar nu alleen de 'gehaakte naad'. En nu door met band 2. En dat wordt een andere dan de 2e van het rokje. Ik ben er al mee begonnen. Daar wel een patroon voor gevonden, maar dan wel aangepast, samengesteld, enz... Wordt vervolgd!

zaterdag 19 oktober 2013

Uiltjes van eikeltjes en vilt

Zo, het is al even geleden dat ik geblogd heb. Gewoon te druk. Maar nu weer even tijd, gelukkig. Tussendoor mijn kleine momentjes wel gebruikt om nog creatief bezig te zijn en me te laten inspireren...
Een paar weken geleden een heerlijke boswandeling gemaakt. Het was zulk mooi weer..! Heerlijk gewoon. Al die herfstkleuren, die de natuur ons nu laat zien! Geel, rood, bruin, paars...bijzonder mooi!
Kort daarvoor had ik op internet deze foto gezien. Er nog helemaal niet aan gedacht om dat ook te gaan maken. Maar een vriend van ons, die mee was op die boswandeling, wilde leren fluiten op een eikendopje. En ja...als je dan zo dicht bij eikeltjes staat, is de verleiding wel heel groot om er ook een paar mee te nemen. Dus, tussen het zoeken naar het goede eikendopje, toch gauw wat eikeltjes in mijn zak gestopt. En...dat fluiten op een eikendopje...tjah, dat viel nog vies tegen. Het lukte mij maar af en toe, blijkbaar te lang geleden... Dus dan maar gefloten op een grassprietje. It was great! Het kind in je naar boven halen!!!
Maar goed, een paar dagen later ben ik toch aan de slag gegaan met de eikeltjes. Lekker priegelwerkje, maar het is gelukt. Kijk zelf maar...
De uiltjes... Maar wat zijn uiltjes zonder boom? Tjah...geen idee...nog steeds uiltjes. Maar ik wilde wel uiltjes met een boom. Dus mijn creatieve hersenhelft maar aan 't werk gezet...en er werd een boom geboren van chenilledraad...

En nu de uiltjes in de boom! Beetje lijm erbij. En plakken maar! Ai, dat viel niet mee. De boom bleef niet meer staan. De uiltjes zijn te zwaar. Ja, wat nu? Een plekje zoeken waar het wel kan blijven staan? Maar waar? Uiteindelijk ook daar nog iets op gevonden.
En zo staan de uiltjes nog een tijdje in de plant op een kacheltje hier in de kamer. Heel gezellig. In hun uilenboom! Met z'n allen bij elkaar! Wachtend op de verhuizing naar de toekomstige eigenares...